ताज्या घडामोडी

अतिथी कट्टा

आत्मशोधाचा प्रवास म्हणजे ‘गोदावरी’...

-----------------------------------

नुकत्याच प्रदर्शित झालेल्या ‘गोदावरी’ चित्रपटामध्ये प्रसिद्ध अभिनेता जितेंद्र जोशी यानं मुख्य व्यक्तिरेखा साकारली आहे. त्यानिमित्तानं त्याचं हे मनोगत.

झटपट रिव्हियू

गोदावरी ================================================== निर्मिती : जिओ स्टुडिओज, जितेंद्र जोशी, मिताली जोशी, पवन मालू, निखिल महाजन, ज्योती देशपांडे ================================================== दिग्दर्शन : निखिल महाजन ================================================== लेखन : प्राजक्त देशमुख, निखिल महाजन ================================================== कलाकार : जितेंद्र जोशी, संजय मोने, नीना कुळकर्णी, विक्रम गोखले, गौरी नलावडे, सानिया भंडारे ================================================== छायांकन : शमिन कुलकर्णी ================================================== संकलन : हृषिकेश पेटवे ================================================== दर्जा : साडे तीन ================================================== पुराणांमध्ये 'गोदावरी' नदीच्या मूळ सात शाखांची नावं आढळतात. 'गोदा' आणि तिच्या सात शाखा पुण्यप्राप्ती करून देतात असा उल्लेखही त्यात आहे, तो असा- 'सप्तगोदावरी स्नात्वा नियतो नियताशन:। महापुण्यमप्राप्नोति देवलोके च गच्छति॥' पाप-पुण्याचे हिशेब आपल्याला नाही सांगता येणार, परंतु लेखक-दिग्दर्शक निखिल महाजन यानं याच गोदावरी नदीच्या घाटावर वाट पाहणाऱ्या एका 'निशिकांत'च्या जीवनपुस्तिकेची 'गोदावरी' सिनेमात उलगडून दाखवलेली काही पानं आपल्याला अंतर्मुख आणि निःशब्द करतात. निशि (जितेंद्र जोशी) हा जणू दस्तुरखुद्द 'गोदा'च झालेला आहे; असं 'गोदावरी' पाहताना वाटत राहतं. काही विद्वानांच्या मते, गोदावरीचं नामकरण हे तेलुगू भाषेतील 'गोद' या शब्दावरून झालंय, ज्याचा अर्थ 'मर्यादा' असा होतो. प्रत्येकाच्या आकलनानुसार, बुद्धिसामर्थ्यानुसार 'मर्यादा'चा सकारात्मक आणि नकारात्मक असे दोन्ही अर्थ होऊ शकतात. असंच द्वंद्व आपल्याला 'निशि' या व्यक्तिरेखेत दिसतं. निशिने स्वतःभोवती 'मर्यादा' आखून घेतल्या आहेत. स्वतःला जखडून ठेवलंय. त्याला यातून बाहेर पडायचंय. पण, तो घाटावर 'वाट' पाहतोय. कशाची? हेच 'गोदावरी'मध्ये दडलेलं आहे, ते समजून घ्यावं लागतं. लेखक निखिल महाजन आणि प्राजक्त देशमुख यांनी निशिभोवती गोदावरी नदीच्या सात शाखांसम सात व्यक्तिरेखा उभ्या केल्या आहेत. ज्यांच्याशी 'निशि' प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्षपणे जोडलेला आहे. 'कश्यपोत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोथ गौतमः। जमदग्निर्वसिष्ठश्च सप्तैते ऋषयः स्मृताः॥ दहंतु पापं सर्व गृह्नन्त्वर्ध्यं नमो नमः॥ या श्लोकात गौतमी, कौशिकी, तुल्या, भारद्वाजी, आत्रेयी, वृद्ध गौतमी, वसिष्ठा या सात शाखांचा उल्लेख आहे. जे पाप-कर्म-पुण्यातून मुक्ती देतात. हीच सांगड निशिच्या आजूबाजूला असलेल्या पात्रांमध्ये दिसते. ज्यात गौतमी अर्थात निशिची पत्नी गौतमी देशमुख (गौरी नलावडे), कौशिकी अर्थात विश्वामित्र म्हणजे निशिचा मित्र कासव (प्रियदर्शन जाधव), तुल्या म्हणजे भागीरथी देशमुख (नीना कुळकर्णी) निशिची आई, भारद्वाजी म्हणजे वडील नीलकंठ देशमुख (संजय मोने), आत्रेयी म्हणून निशिची लहान मुलगी सरिता (सानिया भंडारे), वृद्ध गौतमी अर्थात जमदग्नि म्हणजे निशिचे आजोबा नारोशंकर देशमुख (विक्रम गोखले) आणि वसिष्ठा म्हणजे कथानकातील एक फुगेवाला (मोहित टाकळकर) गृहस्थ. या सात जणांचे व्यक्तिगुणविशेष विभिन्न आहेत. या व्यक्तिरेखा 'निशि'च्या मार्गातील अडसरदेखील आणि अचूक मार्ग दाखवणाऱ्या वाटसरूदेखील. त्यांचं कथानकातील महत्त्व पटकथेत आपल्याला टप्याटप्यानं दिसतं. सिनेमाचा वेग संथ आहे; पण भावभावना, नातेसंबंध त्यातील क्लेश आणि आनंद मांडण्यासाठी हीच गती पुरक ठरते. तीन पिढ्यांमधील संघर्ष, वैचारिक मतभेद आणि त्यांच्यातील समान धागाही ती दाखवून देते. नदी आणि मानवी संस्कृती; यांच्यातील नातं कालातीत आहे. प्रमुख नद्यांच्या किनारी मानवी संस्कृती रुजली, वाढली आणि सर्वव्यापी झाली. परंतु, कालांतरानं मानवी आक्रमणानं नदीपात्राचीच दुर्दशा झाली आणि ती आपण उघड्या डोळ्यांनी पाहत असतो. सिनेमा यावर कथेच्या ओघात सहज भाष्य करतो. नदीकाठी राहणारं देशमुख कुटुंब जमीनदार आहे. नदीकाठी असलेल्या त्यांच्या मालकीच्या दुकानांमधून येणाऱ्या भाड्याच्या पैशांवर या कुटुंबाचा गाडा चालतोय. भाडे गोळा करण्याचं काम निशि करतो. पण, या कामात निशिची घुसमट होतेय. परिणामी त्याचा स्वभाव चीडचीडा झालाय. त्याचं त्यांच्या कुटुंबातील व्यक्तींबरोबर असलेलं नातं विविधांगी भावनिक पदर असलेलं आहे. या घुसमटीतून बाहेर पडताना; 'निशि'चा श्रद्धेकडे होणार प्रवाह सिनेमात आहे. विशेष म्हणजे लेखक-दिग्दर्शकानं सिनेमात कुठेही प्रेक्षकांना 'स्पून फिडिंग' करण्याचा प्रयत्न केलेला नाही. ज्याला जो अर्थ उमजेल, समजेल, पटेल तो अर्थ त्या-त्या प्रेक्षकानं घ्यायचा. अशा सिनेमांना एक धोका असतो; सर्वसामान्य मनोरंजनाच्या अपेक्षेनं सिनेमा पाहण्यासाठी आलेल्या प्रेक्षकाला हा सिनेमा कंटाळवाणादेखील वाटू शकतो. पण, प्रेक्षकांनी जाणीवपूर्वक स्वतःमध्ये ठेहराव ठेवून सिनेमाची आणि त्यातील पात्रांची जुळवण्याचा प्रयत्न केल्यास; ही गोष्ट तुम्हाला भावेल. सादरीकरणाच्या पातळीवर प्रत्येक व्यक्तिरेखेनं अप्रितम काम केलंय. विशेषत: जितेंद्र जोशीनं निशिची भूमिका निभावताना त्यातील क्लेश आणि तळमळ आपल्या अभिनयात प्रतिबिंबित केलीय. भावनांचे विविध पदर त्यानं त्यावेळी पडद्यावर रेखाटले आहेत. दुसरीकडे गौरी नलावडेनं तिच्या वाट्याला आलेली लहानशी भूमिका अत्यंत आत्मियतेनं साकारलीय. खास करून निशिच्या खोलीवरील एक सीन आणि उत्तरार्धातील कागदपत्रांच्या सीनमधील तिचा अभिनय कौतुकास्पद आहे. संजय मोने, विक्रम गोखले, मोहित टाकळकर यांनी स्वतःचा असा वेगळा एक मॅनरिज्म राखल्यानं; ती प्रत्येक व्यक्तिरेखा विभिन्नतेनं अधोरेखित होते. प्रियदर्शन जाधवचं कामही उजवं आहे. संपूर्ण सिनेमाला एकत्रित भाव आणि प्रवाही सूर देण्याचं काम ए. व्ही. प्रफुल्लचंद्र याच्या संगीतानं केलंय. पार्श्वसंगीत आणि सिनेमातील गाणी पटकथेला पूरक आहेत. कथानकाची तीव्रता संगीतामुळे अधिक वाढते. नाशिक शहर, गोदाकाठ यांचं अतुल्य दर्शनही सिनेमाच्या छायांकनात घडतं. 'खळ खळ गोदा...' हे जितेंद्रचे शब्द आणि राहुल देशपांडेचा आवाज आपल्या मनातही प्रवाहासारखा वाहत राहतो.

जन्मदिन

स्मृतिदिन

    आपल्या प्रतिक्रिया येथे नोंदवा



    [recaptcha]

    काही निवडक प्रतिक्रिया:

    सचिन पारेकर


    शाहू मोडक हे मराठी चित्रपटातील असामान्य कलाकार होते. 'माणूस' मधील त्यांची भूमिका अविस्मरणीय होती.विनम्र अभिवादन!💐💐

    संजय रत्नपारखी
    संदर्भ:- फेसबुक प्रतिक्रिया