ताज्या घडामोडी

अतिथी कट्टा

मराठीत सशक्त व्यक्तिरेखा साकारायच्यात - गोविंद नामदेव
--------
हिंदी चित्रपटसृष्टीमधील प्रसिद्ध गोविंद नामदेव यांनी ‘सूर सपाटा’ या चित्रपटाद्वारे मराठी चित्रपटसृष्टीत पदार्पण केले आहे. त्यानिमित्ताने त्यांचे हे मनोगत.

झटपट रिव्हियू

सूर सपाटा


भारतीय मातीतला अस्सल खेळ असलेल्या कबड्डीला आता चांगलं ग्लॅमर प्राप्त झालंय. गाव-खेड्यापासून ते आंतरराष्ट्रीय स्तरापर्यंत आता कबड्डी हा खेळ खेळला जातो. साहजिकच सिनेमाचा एक विषय म्हणून त्याकडे एखाद्या लेखक-दिग्दर्शकाचं लक्ष गेलं नसतं, तरच नवल! कारण कुस्ती जशी इथल्या मातीत मुरलेली, तसाच कबड्डी हा खेळही. कबड्डी कबड्डी म्हणत आणि दमसास राखत खेळाडूने प्रतिस्पर्धी संघावर केलेली चढाई, एखाद्या युद्धापेक्षा कमी नसते. त्यामुळे त्यात ठासून नाट्य भरलेलं असतं. हे नाट्यच ‘सूर सपाटा’ या मराठी चित्रपटात असेल असं वाटत होतं, परंतु हा सिनेमा निराशा करतो. खरंतर सिनेमात एखाद्या खेळाचं विश्व असणं किंवा सिनेमाच्या केंद्रस्थानी एखादा खेळ वा खेळाडू असणं, हे आता नवीन राहिलेलं नाही. उलट खेळावरचे सिनेमे म्हटले की ‘चक दे इंडिया’पासून ‘भाग मिल्खा भाग’ ते ‘मेरी कोम’पर्यंतच्या अनेक चित्रपटांची नावं डोळ्यांसमोरुन सरकतात. यातले बहुतेक सिनेमे सिनेरसिकांच्या पसंतीस उतरले. कारण त्या-त्या खेळाचं वातावरण आणि त्या खेळातलं नाट्य उभं करण्यात हे सिनेमे यशस्वी ठरले होते. मात्र ‘सूर सपाटा’चं गणित इथेच चुकतं. विषयाची मांडणी आणि नाट्य उभं करण्यातच हा सिनेमा कमी पडतो. सिनेमाच्या शेवटाकडे थोडी रंगत आल्यासारखी वाटते, परंतु तोवर सिनेमा पार ढेपाळलेला असतो. ‘सूर सपाटा’ ही चिंचोली काशिद गावच्या टग्या, दिग्या, इस्माइल, पूर्णा, झंप्या, परल्या, ज्ञाना या सात जणांच्या मैत्रीची आणि त्यांच्या कबड्डीवेडाची गोष्ट आहे. अभ्यासात अगदीच सुमार असलेले हे सात जण कबड्डीच्या खेळात मात्र माहीर असतात. अर्थात त्यांचं हे कबड्डी खेळणं म्हणजे गाव-खेड्यातलंच असतं. मात्र या खेळासाठी काहीही करायची त्यांची तयारी असते आणि त्यांना आपलं कबड्डीप्रेम आणि त्यातलं कौशल्य दाखवण्याची एक संधी चालून येते. आंतरशालेय कबड्डी स्पर्धेची घोषणा होते. मात्र शाळेचे मुख्याध्यापक असलेले सहानेमास्तर मुलांचं दहावीचं वर्ष असल्यामुळे आणि हे सात जण आधीच उनाड असल्यामुळे स्पर्धेसाठी कुणालाही न पाठवण्याचा निर्णय घेतात. परंतु काही करुन स्पर्धेत उतरायचंच असं ठरवून हे सात जण मुख्याध्यापकांच्या खोलीतून स्पर्धेचा प्रवेश अर्ज चोरतात. स्वत:च शाळेचा स्टॅम्पवगैरे मारुन ठाण्याला आयोजन समितीकडे घेऊन जातात आणि स्पर्धेत सामील होतात. यानंतर प्रत्यक्षात काय घडतं, सात जणांची ही टीम कबड्डी स्पर्धा जिंकते का किंवा त्यांचं पुढे काय होतं, ते कळण्यासाठी तुम्हाला सिनेमाच पाहावा लागेल. मात्र कबड्डीसारखा एक चांगला खेळ सिनेमाच्या केंद्रस्थानी असतानाही, लेखक-दिग्दर्शकाला तो नीट मांडता आला नाही एवढं खरं. खेळ कुठलाही असला, तरी त्याच्यातही अंतर्गत हेवेदावे, राग-लोभ, राजकारण असतंच. शिवाय त्या-त्या खेळाची स्वत:ची अशी एक संस्कृती असते, एक वातावरण असतं, ते उभं करण्यातच हा सिनेमा गंडलाय. वास्तविक सात मुलांची टीम आणि त्यांचा शाळेतला वावर, याऐवजी लेखक-दिग्दर्शकाने कबड्डी खेळावर लक्ष केंद्रित करायला हवं होतं. परंतु लेखक-दिग्दर्शकाला कबड्डीपेक्षा त्यांच्या शाळेतल्या टिवल्याबावल्या अधिक महत्त्वाच्या वाटल्या. परिणामी जास्त वेळ या टिवल्याबावल्यांमध्येच वाया गेलेला आहे. त्यामुळे कबड्डी खेळ आणि त्यातली रंगत फार उभी राहत नाही. सिनेमातल्या बालकलाकारांनी आणि मोठ्या कलाकारांनीही बरी कामं केलीत. मात्र मूळ आशय-विषयाच्या मांडणीतच दम नसल्याने कलाकारांचा स्वतंत्र ठसा उ‌मटत नाही. सिनेमाचं गीत-संगीत किंवा इतर तांत्रिक बाबीही बेतास बात आहेत. त्यामुळे सिनेमाचा फार प्रभाव पडत नाही. निर्मिती संस्था - स्पीड एन्टरटेन्मेंट प्रा. लि. कथा- मंगेश कंठाळे पटकथा आणि संवाद - मंगेश कंठाळे, अमित बैचे दिग्दर्शक - मंगेश कंठाळे कलाकार - सिद्धार्थ झाडबुके, यश कुलकर्णी, चिन्मय संत, जीवन कालारकर, चिन्मय पटवर्धन, रूपेश बने, सुयश शिर्के, शरयू सोनावणे, निनाद तांबडे, उपेंद्र लिमये, गोविंद नामदेव, प्रवीण तरडे, हंसराज जगताप, आनंद इंगळे, संजय जाधव

आपल्या प्रतिक्रिया येथे नोंदवा


काही निवडक प्रतिक्रिया:

सौ. मीना नरेंद्र चौधरी


ईसाक मुजावर यांचा जयशंकर दानवे याच्यावरील लेख फार आवडला. धन्यवाद!!
संदर्भ:- प्रतिक्रिया