ताज्या घडामोडी

अतिथी कट्टा

‘डियर मौली’ ही खऱ्या अर्थानं ‘क्रॉसओव्हर’ फिल्म : गजेंद्र अहिरे
----
प्रसिद्ध लेखक-दिग्दर्शक गजेंद्र अहिरे आता मराठीची कक्षा ओलांडून विदेशात पोचला आहे. गजेंद्रचा इंडो-स्वीडिश प्रॉडक्शनच्या वतीने निर्मिला गेलेला ‘डियर मौली’ हा पहिलाच हिंदी-इंग्रजी द्विभाषिक चित्रपट पूर्ण झाला आहे....

झटपट रिव्हियू

माऊली
सिनेरिव्ह्यू - महाराष्ट्र टाइम्स

अन्यायाविरुद्ध पेटून उठलेल्या ‘लार्जर दॅन लाइफ’ नायकाची एक विशिष्ट ‘इमेज’ आपल्याकडे हिंदी आणि प्रादेशिक सिनेमाने वेळोवेळी रंगवली. काळ बदलला, संदर्भ बदलले; पण हे ‘पेटून उठणं’ काही थांबलं नाही. एक सर्वसामान्य माणूस आयुष्यात जे करू शकत नाही, ते पडद्यावरचा नायक करतो हे आवडीने पाहणारा, स्वप्नरंजनात रंगून जाणारा प्रेक्षक अगदी आजच्या काळातही आहेच. तुम्ही कितीही ‘क्लासिक’चा आग्रह धरा; या प्रेक्षकाला त्याच्याशी काहीच घेणंदेणं नाही. या प्रेक्षकाला डोळ्यापुढं ठेऊन तयार केलेल्या सिनेमांची एक मोठी खाणच दक्षिणेकडे आहे. म्हणजे त्याचं मूळ हिंदी सिनेमातच आहे. मात्र, ‘साउथ स्टाइल’ सिनेमाचा एक वेगळा आकृतिबंध गेल्या काही वर्षांत आपल्याकडे विकसित झाला आणि रुजला. (त्यामागे बॉक्स ऑफिसची गणितं होतीच.) याच आकृतिबंधाचा सिनेमा आता ‘माऊली’च्या रूपाने मराठीत आला आहे. ‘दे मार’ अतरंगी अॅक्शन, क्रूरकर्मा व्हिलनची धमाकेदार एंट्री, नायक-खलनायकाची डायलॉगबाजी, थोडीफार कॉमेडी, लव्हस्टोरी आणि सरतेशेवटी खलनायकाचा अंत अशी सारी भेळ एकत्र करून आणलेला ‘माऊली’ चार घटका करमणूक करणारा सिनेमा आहे. ‘माउलीसमोर मान खाली आणि माज घरी! आपल्यासारखा टेरर कोण नाही,’ असे ‘लई भारी’ डायलॉग ज्यांना आवडतात त्यांच्यासाठी तर ‘माऊली’ सिनेमा ‘मस्ट वॉच’वाला आहे. कापूरगाव नावाच्या गावात पोलिस इन्स्पेक्टर माऊली देशमुख (रितेश देशमुख) याची बदली होती. अगदी साध्या लाल रंगाच्या महामंडळाच्या एसटीतून तो गावात राहायला येतो. त्या गावात नाना लोंढेचं (जितेंद्र जोशी) मोठ्ठं प्रस्थ आहे. अंदाजे एका दशकापेक्षा जास्त काळ तो गावातील लोकांवर अन्याय करीत आहे. गावातील विठ्ठलाच्या मंदिरासमोरच नानाने दारूचा गुत्ता सुरू केला असून, मंदिरातील विठ्ठलाची मूर्ती मंदिराच्या बाहेर आहे. मंदिराला कुलूप लावून गावकऱ्यांसाठी हे मंदिर बंद करण्यात आले आहे. गावातच राहणारी आणि मसाले विकणारी रेणुका (सयामी खेर) आणि अन्य गावकऱ्यांच्या मनात नानाबद्दल प्रचंड चीड, संताप आहे. मात्र, अगदी गावातील पोलिसांसह सगळेच नानाचे गुलाम झाले आहेत. नानाच्या हुकूमशाहीमुळे त्याच्याविरोधात बोलण्याची कोणाचीही हिंमत नाही. या परिस्थिती कर्तव्यदक्ष पोलिस अधिकारी असलेला माऊली गावात दाखल होतो. स्वभावाने साधा, काहीसा भित्रा; पण तरीही खाकी वर्दीशी एकनिष्ठ असलेला माऊली नानाच्या धमक्यांना सुरुवातीला काहीसा घाबरतो. नानाविरोधात आवाज उठवतो खरा; पण त्याच्याशी थेट नडण्याचं धैर्य काही तो एकवटू शकत नाही. काहीशा संकटात सापडलेल्या या माऊलीला मग एक वेगळीच शक्ती मिळते. (आता हे वेगळेपण काय हे समजण्यासाठी माऊली पाहावा लागेल, कथानकातला हाच काय तो छोटा ट्विस्ट!) मग ही शक्ती मिळाल्यावर पुढं काय होतं, नानाचं साम्राज्य खालसा करण्यासाठी काय केलं जातं, रेणुका-माउलीची ‘कथा’ कशी पुढे सरकते यासारख्या प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यासाठी ‘माऊली’ पाहायला हवा. ‘दे मार’ अॅक्शन हा या सिनेमाचा प्राण आहे. एकाच वेळी पाच पन्नास गुंडांना लोळवणाऱ्या ‘साउथ’च्या नायकाच्या पावलावर पाऊल ठेवण्याचं काम आपला मराठमोळा माऊली करतो. वेगवेगळ्या ‘जॉनर’चे सिनेमे देणाऱ्या आदित्य सरपोतदारने सिनेमाचे दिग्दर्शन करताना एक टिपिकल प्रेक्षकवर्ग डोळ्यापुढे ठेवला आहे आणि सिनेमाची मांडणीही त्याच पद्धतीने केली आहे. दणक्यात सुरुवात, उत्सुकता लागून राहिलेला मध्यंतर आणि त्यानंतर ‘अंतिम सत्या’पर्यंत पोहोचण्याची त्याची धडपड आहे. मात्र, हा सारा प्रकार खूपच सरधोपट आणि अपेक्षित मार्गाने होतो. कथानकात असलेला ‘ट्विस्ट’ही लवकरच ‘ओपन’ होत असल्याने त्यातही फार काही गंमत राहत नाही. अन्यायाविरुद्ध लढणाऱ्या खाकी वर्दीतील नायकांची गोष्ट सांगणाऱ्या अनेक सिनेमांची आपल्याला आठवण आल्यावाचून राहत नाही. त्यामुळे अर्थातच ‘माऊली’ वेगळं काही मांडत नाही. तो प्रेक्षकशरणाची वाट पत्करतो. मात्र, तरीही तो प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो यात शंका नाही. काही ठिकाणी तो अतिरंजित होतो, ‘फिल्मी’ होतो. वर उल्लेखल्याप्रमाणे त्याचा आकृतिबंधच तो असल्यामुळे या सगळ्या गोष्टी खपून जातात आणि त्यावरही फार विचार करण्यात अर्थ नसतो. अशक्यप्राय ‘अॅक्शन’ सुरुवातीला बऱ्या वाटतात. मात्र, नंतर त्यात तोचतोपणा येतो. कथानकाला जोडलेला विठ्ठलभक्तीचा भाग अति मेलोड्रामॅटिक वाटतो. क्षितीज पटवर्धनने सिनेमा कागदावर सशक्तपणे लिहिला आहे. अशा प्रकारच्या सिनेमांसाठी आवश्यक असलेले आणि टाळ्या मिळवणारे संवाद चित्रपटात जान आणतात. रितेश देशमुख पुन्हा एकदा जोरदार परफॉर्मन्स देतो. सयामी खेर त्याला साथ देण्याचं काम करते. लक्षात राहतो तो जितेंद्र जोशीने रंगवलेला बेरकी, मग्रूर नाना. त्याच्या देहबोलीतून नानाचा माज पडद्यावर अगदी शंभर टक्के उतरतो. गिरीजा ओक, सिद्धार्थ जाधव, अजय-अतुल यांचं संगीत आशयाचा नूर पकडणारं. अमलेंदू चौधरी यांचं छायांकन सिनेमा चकचकीत आणि ‘फ्रेश’ करतो. थोडक्यात काय तर ‘माऊली’ हे एक उत्तम एंटरटेन्मेंट पॅकेज आहे. त्याचा बाज वेगळा आहे. आशय-विषयाच्या खोलात फार न जाता, तर्कसंगतीशी फटकून वागणारा सिनेमा म्हणून त्याकडे पाहायला हवे. डोक्याला ताण न देता तो पाहायला हवा. (त्यातच आपलही भलं आहे.) असा ‘टेरर’ सिनेमा ज्या ‘पॅटर्न’मधला असतो त्याच ‘पॅटर्न’मधला ‘माऊली’ आहे. माऊलींच्या दर्शनाचा निर्णय ज्याचा त्याने घ्यायचा आहे.

जन्मदिन

आपल्या प्रतिक्रिया येथे नोंदवा


काही निवडक प्रतिक्रिया:

शैलेश

सर्वात महत्वाचे म्हणजे एका थोर माणसाचा पुत्र सुद्धा कर्तबगार आहे. व त्यांनी आस्थेने आपल्या बाबांचे आणि एका चित्रतपस्वी चे कार्यस्थळ तितक्याच उत्तम पणे जपले आहे. हे खूप दुर्मिळ उदाहरण आहे. त्या साठी किरणजी यांना खास सलाम. व्ही शांताराम जी हे चित्रपट क्षेत्रातील कला आणि व्यवसाय याची उत्तम सांगड घालून खूप लोकांना रोजगार देणार असे एकमेव उदहरण आहे. सतत पन्नास वर्ष व जास्तच संस्थेचा लौकिक टिकवणे त्यात भर घालणे अतिशय अवघड गोष्ट आहे. ती तुम्ही उत्तम सांभाळत आहात. बापूंची कामाची जागा पाहायला मिळाली धन्य झालो.
संदर्भ:- प्रतिक्रिया