ताज्या घडामोडी

अतिथी कट्टा

पालक-मुलांमधील सुसंवादावर भर...
----
अभिनेता आणि संकलक म्हणून चित्रपट, मालिका या दोन्ही माध्यमांमध्ये उत्तम कामगिरी केल्यानंतर लोकेश गुप्ते आता ‘एक सांगायचंय’ या चित्रपटाद्वारे आपल्या दिग्दर्शकीय पदार्पणासाठी सज्ज झाले आहेत.

झटपट रिव्हियू

...आणि डॉ. काशिनाथ घाणेकर
सिनेरिव्ह्यू - महाराष्ट्र टाइम्स

एखाद्या माणसाच्या आयुष्याचे मोल कसे करायचे? एखाद्या कलावंताच्या आयुष्याचा सारांश कसा मोजायचा? परस्परविरोधांनी भरलेल्या, अपूर्णतेने ग्रासलेल्या आणि आपणच विणलेल्या जाळ्यात अलगद अडकलो हे कळूनही त्यातून सुटका न करून घेणाऱ्या आयुष्याचे अर्थ कसे लावायचे? अनंत काळापासून माणसाला पडलेला हा प्रश्न काहीसा तत्वज्ञानयुक्त तर काहीसा समीक्षात्मक आहे. त्याचे उत्तर काही सापडलेले नाही. डॉ. काशिनाथ घाणेकर या मराठी नाट्यसृष्टीला चार पाच दशकांपूर्वी सोनेरी स्वप्ने दाखवणाऱ्या नटाच्या बाबतीत ते अधिक अवघड आहे. तरीही या एका व्यक्तीत असलेले बहुपदर 'आणि… डॉ. काशिनाथ घाणेकर' या चरित्रपटातून नेटके उभारले गेले आहेत. आपल्याच नजरेत आपले आदरयुक्त व्यक्तित्व उभारण्याच्या अट्टाहासापोटी आयुष्याच्या शेवटपर्यंत झगडणारा, सन्मानीय डॉक्टरी पेशात समाजात इज्जत मिळवून सत्कारयुक्त जीवन जगण्याऐवजी रंगमंचावर आपले श्वास शोधणारा, मराठी रंगभूमीवरचा सुपरस्टार होऊनही वडलांच्या कौतुकाच्या शब्दासाठी तरीही पात्र न ठरणारा आणि ते दु:ख आयुष्यभर कवटाळून रंगमंचावर अवतरल्यानंतर मिळणाऱ्या टाळ्या आणि शिट्ट्यांच्या धुंदीत आपले आयुष्यच उधळून लावणारा…असे त्यांच्या व्यक्तित्वाचे धागे भल्या, बुऱ्या व कुरुपतेच्या सर्व रंगांसह विणले गेल्याने गतकाळातील मराठी रंगभूमीच्या इतिहासाचा एक काळ त्यांच्या ग्लॅमरसह पाहण्याची संधी मिळाली आहे. शेक्सपियरने माणसाच्या आयुष्याच्या रंगमंचावरील अल्पअस्तित्वाच्या क्षणभंगूर निरर्थकतेचे वर्णन करताना, लाईफ इज बट अ वॉकिंग शॅडो, या संवादात माणूस आपल्या रंगमंचावरील प्रवेशाच्या वेळी नुसते निरर्थक हातवारे आणि नखरे करून कायमचा गायब होतो, असे म्हटले होते. डॉ. घाणेकर यांनी आपल्या आयुष्याची ही क्षणभंगुरता आपल्या परीने याच निरर्थक हातवारे आणि तुर्रेबाजीने आपल्या परीने अर्थपूर्ण बनवली. चरित्रपटात पटकथेच्या समस्या वेगळ्या असतात. कथा लेखक रचू शकतो, परंतु आयुष्य कथेसारखे घडत नाही. तरी त्यातील चरित्रनायकाला फोकसमध्ये ठेवून त्याच्या आंतरिक संघर्षासह नीट मांडणी करणे हे आव्हान नीट पेलले गेले आहे. त्या कालखंडाच्या पार्श्वभूमीवर पुरेसा भर दिला नाही, हा दोष वगळता व्यावसायिक चित्रपटासाठी आवश्यक तेवढे धागे जोडून घेतले आहेत. त्या काळातील प्रभाकर पणशीकर, डॉ. श्रीराम लागू, सुलोचना दिदी, भालजी पेंढारकर आदींच्या व्यक्तिरेखाही नीट रेखाटल्या गेल्या आहेत आणि त्या अनुक्रमे प्रसाद ओक, सुमीत राघवन, सोनाली कुलकर्णी, मोहन जोशी यांनी साकारल्या आहेत. सुबोध भावे यांनी आजच्या पिढीसाठी डॉ. घाणेकर जिवंत केला आहे. ज्याप्रमाणे संत तुकाराम हे विष्णुपंत पागनिसांसारखे दिसत, असे लोक म्हणतात, तसे डॉ. घाणेकर हे सुबोध भावेसारखे दिसत, असे कोणी म्हटल्यास आश्चर्य वाटायला नको. अर्थात हे सगळे श्रेय हा सर्व डोलारा आपल्या लेखन आणि दिग्दर्शनाद्वारे पेलणारे अभिजीत देशपांडे यांचेच आहे.

जन्मदिन

आपल्या प्रतिक्रिया येथे नोंदवा


काही निवडक प्रतिक्रिया:

प्रसाद बोरकर

अस म्हणतात की पु. ल. देशपांडे ह्यांची शरद तळवळकर ह्यांच्याशी पहिली ओळख झाली त्यावेळी उत्स्फुर्तपणे पु. ल. म्हणाले की, "अरे हा तर ह्याच्या नावाप्रमाणेच आहे आकार,उकार,वेलांटी नाही. अगदी सरळ आहे" कारण शरद तळवळकर ह्या नावात आकार,उकार व वेलांटी नाही.
शरद तळवलकर यांना विनम्र अभिवादन!!!
संदर्भ:- फेसबुक प्रतिक्रिया